Cytat: Krótkie formy przymiotnika to formy podstawowe, odziedziczone z prasłowiańskiego. Pełniły one funkcje przymiotników nieokreślonych(1). Formy długie powstały z połączenia form krótkich i zaimków określonych (jь ja je).
I to się zgadza z moimi informacjami z zajęć z historycznej.
Jeszcze w prasłowiańskim istniały dwie odmiany przymiotnika.
1. Odmiana rzeczownikowa prosta
np:
dobъ maźь
dobra źena
dobro čedo (dziecko)
2. Odmiana rzeczownikowo-zaimkowa (złożona)
np:
dobrъ - ji maźь
dobra - ja źena
dobro - je čedo
W typie odmiany złożonej końcówka ( -ji, -ja, -je) pełniła funkcję zaimka osobowego.
Tak jak w
niemieckim der, die, das. Czyli mamy tu typ określony. Typ odmiany rzeczownikowej prostej (1) odpowiada
niemieckim ein, eine, czyli zaimkom nieokreślonym.
Na gruncie języka polskiego pozostały obie te formy, z tym że odmiana złożona dominuje (rzecz jasna po modyfikacjach), a odmiana prosta realizowana jest szczątkowo w rodzaju męskim (w pozostałych forma jednakowa z odmianą złożona).
Zatem formy:
wesół,
zdrów,
rad,
pełen,
winien
to po prostu pozostałości po prasłowiańskiej prostej odmianie rzeczownikowej.
i ciekawostka:
W gwarach funkcjonuje ponoć jeszcze jedna pozostałość, tym razem po odmianie złożonej (2). Mianowicie w
języku ogólnopolskim z przymiotnika dobra - ja (czyli die gute) pozostało dobra (czyli tak samo jak ps. dobra - eine gute). Formy obu odmian są identyczne.
W gwarach natomiast (nie wiem, w których) ma funkcjonować pewne rozróżnienie. Prasłowiańskie dobra brzmi dobra, a ps. dobraja brzmi dobrā (z a długim).